In eerste instantie was ik sceptisch toen ik begreep dat Bouterse zich kandidaat had gesteld voor het presidentschap van Suriname. Het eerste wat door mijn hoofd spookte: gaan we de jaren tachtig opnieuw beleven. Als jongen van zeven ben ik vlak voor de decembermoorden van 1982 voor goed naar Nederland vertrokken. Ondanks mijn prille leeftijd wist ik dat er stront aan de knikker was: de helikopters vlogen af en aan, veel groen op straat.
Nu is het een feit dat Bouterse en consorten aan het roer zijn in Suriname. Aan het roer, want het is een schip waarvan men niet weet als het bak of stuurboord moet. Koersloos?!
Wil Suriname een goede koers varen richting toekomst, dan dient het zich te oriënteren op jonge Surinamers met een knap staaltje know-how van zowel Nederland als Suriname. Daarnaast is ervaring van mensen uit het bedrijfsleven van zowel Suriname als Nederland onontbeerlijk. De krachten dienen gebundeld te worden. Op basis van een protocol zou men een goede groep kunnen samenstellen. De focus moet liggen op: Suriname moet vooruit. De plannen moeten niet te rigoureus worden doorgevoerd, maar gefaseerd.
Het doet de bevolking geen goed als de plannen te rigoureus worden doorgevoerd want dan gaan ze tegenstribbelen. Langzaam, maar zeker. De toekomst zou er in elk geval beter op kunnen worden, maar het verleden moet men niet vergeten. Nu roept men vanwege het presidentschap van Bouterse en zijn betrokkenheid bij de decembermoorden:” lijdt men in Suriname aan collectief geheugenverlies” De decembermoorden van 1982 zijn nog een heet hangijzer. Vanaf het voorjaar van 2007 is justitie in Suriname bezig met de strafzak, maar ontwikkelingen zijn er niet. Mocht het uiteindelijk leiden tot een berechting van Bouterse, dan wordt er een enorme beerput opengetrokken. Nederland zou beter op de vlakte kunnen blijven, want als Bouterse en een paar kopstukken van toen gaan praten dan wordt duidelijk dat Nederland geen schone handen heeft en aandeel in de decembermoorden.
Te pas en te onpas wordt er gerefereerd naar de decembermoorden van 1982, maar nooit wat er aan vooraf ging: de stadsgreep op 25 februari in 1980. Door onderofficieren werd er toen een staatsgreep gepleegd. Dit gebeurde met behulp van Hans Valk. Hans Valk
was vanaf de onafhankelijkheid in Suriname gestationeerd. Hij had als taak om het Surinaamse leger het S.K.M. dat na de onafhankelijkheid werd geformeerd te leiden. Daarnaast was Valk militair attaché bij de Nederlandse ambassade. Houdt in dat hij ondergeschikte was van de Nederlandse ambassadeur Vegelin van Claerenbergen.
Opvallend detail is dat de Nederlandse ambassadeur twee dagen voor de coupe voor zaken naar het buitenland moest. Hij wist van de op handen zijnde coupe of had een vermoeden. Als de ambassadeur het wist dan wist Nederland het en diende het de bevriende natie Suriname in kennis te stellen. Hierin heeft Nederland verzuimd.
Destijds zijn er aan de Nederlandse regering kamervragen gesteld, maar dat heeft tot niets geleid. Saillant detail is dat er in het geheim door Koenders van de inlichtingendienst een rapport is opgesteld over de gang van zaken in 1980, maar omdat het rapport als staatsgevaarlijk werd gezien, is het spoorloos.
Nu is het een feit dat Bouterse en consorten aan het roer zijn in Suriname. Aan het roer, want het is een schip waarvan men niet weet als het bak of stuurboord moet. Koersloos?!
Wil Suriname een goede koers varen richting toekomst, dan dient het zich te oriënteren op jonge Surinamers met een knap staaltje know-how van zowel Nederland als Suriname. Daarnaast is ervaring van mensen uit het bedrijfsleven van zowel Suriname als Nederland onontbeerlijk. De krachten dienen gebundeld te worden. Op basis van een protocol zou men een goede groep kunnen samenstellen. De focus moet liggen op: Suriname moet vooruit. De plannen moeten niet te rigoureus worden doorgevoerd, maar gefaseerd.
Het doet de bevolking geen goed als de plannen te rigoureus worden doorgevoerd want dan gaan ze tegenstribbelen. Langzaam, maar zeker. De toekomst zou er in elk geval beter op kunnen worden, maar het verleden moet men niet vergeten. Nu roept men vanwege het presidentschap van Bouterse en zijn betrokkenheid bij de decembermoorden:” lijdt men in Suriname aan collectief geheugenverlies” De decembermoorden van 1982 zijn nog een heet hangijzer. Vanaf het voorjaar van 2007 is justitie in Suriname bezig met de strafzak, maar ontwikkelingen zijn er niet. Mocht het uiteindelijk leiden tot een berechting van Bouterse, dan wordt er een enorme beerput opengetrokken. Nederland zou beter op de vlakte kunnen blijven, want als Bouterse en een paar kopstukken van toen gaan praten dan wordt duidelijk dat Nederland geen schone handen heeft en aandeel in de decembermoorden.
Te pas en te onpas wordt er gerefereerd naar de decembermoorden van 1982, maar nooit wat er aan vooraf ging: de stadsgreep op 25 februari in 1980. Door onderofficieren werd er toen een staatsgreep gepleegd. Dit gebeurde met behulp van Hans Valk. Hans Valk
was vanaf de onafhankelijkheid in Suriname gestationeerd. Hij had als taak om het Surinaamse leger het S.K.M. dat na de onafhankelijkheid werd geformeerd te leiden. Daarnaast was Valk militair attaché bij de Nederlandse ambassade. Houdt in dat hij ondergeschikte was van de Nederlandse ambassadeur Vegelin van Claerenbergen. Opvallend detail is dat de Nederlandse ambassadeur twee dagen voor de coupe voor zaken naar het buitenland moest. Hij wist van de op handen zijnde coupe of had een vermoeden. Als de ambassadeur het wist dan wist Nederland het en diende het de bevriende natie Suriname in kennis te stellen. Hierin heeft Nederland verzuimd.
Destijds zijn er aan de Nederlandse regering kamervragen gesteld, maar dat heeft tot niets geleid. Saillant detail is dat er in het geheim door Koenders van de inlichtingendienst een rapport is opgesteld over de gang van zaken in 1980, maar omdat het rapport als staatsgevaarlijk werd gezien, is het spoorloos.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten