Kinderen boeke!

Laatst  zag ik een optreden van een bekende Surinaamse- band op het internet. Vaak genoeg treden ze op voor volwassen mensen. Die mensen schudden met die derrière  en heupen. In sommige gevallen wordt er ook geschuurd(droog neuken) Nooit heb ik dit gedaan.  Sta je daar als man- lekker droog en  stok- stijf... In het ergste geval een kleverige boxer....

Toen ik dat voor het eerst zag,  keek ik er van op. In mijn verbeelding zag ik hen al in hun Adem & Eva kostuum. Nu is het de normaalste zaak van de wereld. Althans het is hoe men normaal in deze setting interpreteert. Dat volwassen mensen zo dansen moeten ze zelf weten, maar als kids dat doen- dat gaat mijn verstand te boven. Niet zo lang geleden  zag ik  op het internet kinderen tussen de (4) en (8) jaar op een feest waar die  Surinaamse band speelde, losgaan. Ze deden grote mensen dingen(schuren)  Ik keek vol afschuw. Mijn opa of moeder waren geloof ik het beeld ingesprongen. Die heupen en derrière zouden alle kanten opdraaien-aangezwengeld door een riem.  Mijn lieve opa kon ook streng zijn. Sterker nog als er feest was, hield hij me boven. Hij zei: " je hebt beneden niets te zoeken. "  Mijn oma was daar wat soepeler in: zij wilde me graag op de dansvloer zien. Achteraf koester ik ambivalente-gevoelens jegens mijn opa: hij had gelijk om me te beschermen en aan de andere kant neem ik het hem kwalijk, want ik durf niet de dansvloer op. Ik ben te houterig.

Ik wist als kind dat er wat zou zwaaien als ik op de dansvloer zou schuren.  Dat snapt volgens mij iedereen. Althans dat dacht ik. Nee, integendeel: ik zag volwassene het dansen van die kids aanmoedigen. Het ergste vond ik dat volwassene het  filmde en op het internet plaatste. Waarschijnlijk dat zij een nieuwe morele- kompas hebben en ik een oude.  Is de opvoeding van tegenwoordig zo veranderd en was het vroeger beter? De normen en waarden zijn denk ik helaas aan het  vervagen.

Het moge duidelijk zijn dat hoe die kids dansen niet kan. Ik ben niet hun voogd of pa die ze dat met harde hand bijbrengt. Gelukkig voor hen en mij, want het zou voor ons slecht aflopen: het kind het ziekenhuis in en ik waarschijnlijk ontheven uit de ouderlijke macht. Nou is het gemakkelijk om die kids met rake klappen en een speech het een en ander bij te brengen, maar die ouders zijn de boosdoeners. Die kids hebben het van de ouders of ouder iemand meegekregen. Waarschijnlijk is het met de paplepel ingegoten. Anders kan ik het niet verklaren. Schandalig!  Die kinderen kunnen volgens mij net van (1) tot (10) tellen. Als ze het alfabet beheersen betwijfel ik. Misschien wel, maar alleen op de beat van.... Hopelijk lezen die ouders dit en komen ze tot inkeer. Anders ben ik best bereid tot een speech.

 Mocht ik ooit kids krijgen dan weet ik dat ik die paplepel anders ga gebruiken. Mijn kroost zou   de dansvloer op mogen, mits dat bij dansen blijft. Begaan ze een overtreding, dan begaat mijn riem ook een overtreding.

(24) jaar achteruit

Voor Studio Sport weggerukt, ik kreeg de telefoon in mijn handen gedrukt. 

Luisterend naar het bericht werd de grond onder mijn voeten  weggevaagd. 

Ik was totaal overrompeld door dit onheilspellend verhaal. 

Mijn zuurstoftank en ik vormden ff geen eenheid.

Was het je bestemmning, een ongeval, moord of gewoon domme pech?

 Te moeilijk om te bevatten: jij voor altijd weg. 

De dagen die  daarop volgden, leken een lange nacht. 

 In mijn gedachten was ik nog aan de telefoon hopend op een hoopgevend  bericht. 

Nee, niets was zichtbaar noch hoorbaar....

De voor -en achtergrond leken uit mijn nabijheid gestompt. 

Als een vehikel vol met gebreken denderde ik voort.

 Een paar dagen geleden hadden  de achteruitkijkspiegel en ik  elkaar bekeken. 

Mooie en vrolijke momenten zijn na al die jaren blijven steken.