Dak er- af!

In Alkmaar is er momenteel weinig reden tot vreugde:  Ajax speelde het onlangs vervangen dak - zondag kapot ( 0- 3)  Verder  doorliep assistent -trainer  Pusic precies dezelfde weg als Arne Slot naar de Kuip alsof dat niet goed genoeg was,  moesten ze de gifbeker leegdrinken; hun oud smaakmaker Idrissi, wordt  door Ajax  van Sevilla  gehuurd. Linksom of rechtsom moeten ze inzien dat hun goede  spelers  direct of indirect bij: Ajax, PSV of F’ noord  belanden. Ondertussen lijkt hun  cover van tante Leen: “ aan mijn lijf geen polonaise’’ ,uitgezongen. In een bedrijfstak waar geld de boventoon voert, wordt alles seculier, zelfs geblèr over: “niet verkopen aan de concurrent.”  Voor Overmars is het  dubbel winst met het  huren vd linkspoot en het  verhuren van Promes. Idrissi  bezorgt  zelfs in het weekend rechtsbacks Blue  Mondays en Promes…….. Hopelijk steekt hij als een Tsaar in vorm en bouwt hij z’ n carrière weer op.  

Voor het transfer -carrousel hier doldraait, schiet ik terug naar het  begin: Ajax met name Blind & Klaassen verbouwden de boel bij  AZ. Bij Blind leek  alles weer te kloppen omdat  hij op links km’ s doorschoof en twee van zijn dodelijke passes kon boetseren tot assists.  Guðmundsson & Stengs gaven hem net niet de bal, maar hielpen een handje.  Nadat  Tadic en Promes op tien niet uit de voeten kwamen, loste Klaassen ondanks zijn vele balverlies en de matige samenwerking met Haller het probleem op door zich te etaleren als een waardige tien: de schakel tussen verdedigen, anvallen en scoren zit hem als gegoten. Mijlenver hoort men nog geblèr over kampioenen & Kuijt.. Advocaat weet beter.
@BSL74 🦶🏐

Seks...

Wie is er niet groot mee geworden ? Zonder zouden we nergens zijn. Hooguit zwemend in een zakje, misschien  bij pech in een riolering of in een droom en aan het eind in een matras blijven plakken.  Een gore bende... Zo goor is het allemaal niet. Nu kan men vrijuit over seks praten. Zelfs de kids hebben de mogelijkheid om naar dokter Corrie te kijken. Vroeger was het to- taal anders. Voor de jaren zestig gaf men zich niet zo snel bloot als het om seks ging. Dat hoorde tussen de twee muren. Volwassen mensen zorgden voor het nageslacht. Seks was toen een taboe. Men haalde het toen niet in zijn of haar hoofd om voor de fun te seksen.  Waarschijnlijk dat de kerk/ geloof toen een rol speelde. 


Gelukkig vond er in de jaren zestig een seksuele revolutie plaats. Het individu staat vanaf dien centraal en seks wordt niet alleen voor het nageslacht gebruikt, maar ook voor de fun. Lang leve de revolutie!  Ik had destijds de mazzel dat ik in 1974 als snelste uit mijn verwekker kroop. Nee, ik noem die kerel geen vader... Daar had hij meer moeite voor moeten doen. Dat terzijde! In mijn wilde jaren heb ik misschien wel een of twee elftallen om zeep geholpen. Sorry kids! Stel je voor dat ik voor de jaren zestig was geboren, dan was ik nu coach van twee elftallen. Met een eega - wat een opgave. Nu heb ik als vrijgezel alle vrijheid die ik maar kan wensen. Als ik de actualiteiten  zo hoor, duurt dat waarschijnlijk nog voort. Er vindt een tweede seksrevolutie plaats: oudjes willen seks. Jippie! 

Ik heb daar ondanks mijn euforisch stemming ook ambivalente gevoelens bij. Nu zijn het de oudjes- in verzorgingshuizen -  die niet aan hun trekken komen. De zorg gaat hen daarbij faciliteren. Ik twijfel aan m' n boerenverstand, maar er wordt bezuinigd in de zorg.... Volgens mij gaan oudjes die behoeftig zijn qua zorg voor.  Die hebben het al mogelijk zat. Soms zijn het net lijken en is het wachten tot het tijdelijk met het eeuwige wordt verwisseld.  Of wordt er nu voorrang verleend aan:  Oma  die het warm krijgt in haar tent  of opa die op sommige momenten  uit  de hoogte doet met zijn broek?  Ik gis maar, maar volgens mij zijn de bodems van  de zorg- potjes heel goed zichtbaar. 

De zorg is al lang niet meer wat het geweest is, maar hoe gaat ze seksueel-behoeftige bejaarden faciliteren? Worden er rondjes langs de Wallen georganiseerd  of komt er van tijd tot tijd een busje voorrijden met lekkers en voor elke sekse wat wils? Ik heb natuurlijk makkelijk praten, maar ik dacht dat een partijtje kaarten op die leeftijd al spannend was. Waarschijnlijk dat ik tegen die tijd anders piep en aan de nachtzuster vraag: kunt u mij een handje helpen of heeft u uw handen al vol? 

D' Angelo @ DWDD

Laatst keek ik weer met alle aandacht naar DWDD. Dat was een hele tijd geleden. Ik vind het gewoon niet meer zo boeiend. Elke keer zijn het dezelfde koppen die het beeld besmetten in sommige gevallen zit er een vrouw tussen die het beeld opfleurt, dan nog is het afwachten wat eruit komt...  Men kent ze wel: ze straalt wat uit, maar het enige wat ik zie, is een lekker wijf. Ik denk dan: Niet te- veel lullen. Jammer dat Ik DWDD nu zo degradeer. Vroeger was het anders -toen miste ik geen uitzending. Het kan zijn dat ik nu een verkeerde perceptie van de werkelijkheid heb. Ik schrijf DWDD niet helemaal af. Er is gelukkig nog een lichtpuntje: De woensdag met Nico Dijkshoorn. Hij zet de boel weer op scherp. Dat terzijde.

Een paar dagen terug was  D' Angelo in de Paradiso geweest. Zijn optreden maakte veel los in DWDD. Men had het over een 'orgastische siddering' dat  door  de Paradiso ging. Geen idee wat ik me daarbij moet voorstellen. Zou het kunnen dat vrouwen het  spontaan broeierig warm kregen in hun schaarse textiel en het misschien zou kunnen leiden tot een bui?  Kan het dat zelfs de grootste heteromacho heel even zijn seksuele oriëntatie zou doen heroverwegen? Wellicht dat dat het geval geval was. Zelf kon ik er niet bij zijn vanwege andere verplichtingen.

D' Angelo  zijn eerste optreden in Nederland kan ik me nog goed herinneren. Ja, ik was jaloers op zijn stem & figuur.   Prachtig zo' n body- dat wilde ik ook.  Voorbeelden moet men altijd hebben, daar kan men beter van worden.  Ik begrijp dat men na een goed optreden enthousiast wordt, want (5) sterren verdienen, dat is uitzonderlijk. Men moet ondanks die (5) sterren niet overdrijven.  Mathijs van Nieuwkerk had  het over: " God!" Oh lord.... Over de rest aan tafel zwijg ik. Nee, ze hadden het over: "de nieuwe Marvin Gaye." Een soort van bekroning tot de nieuwe Marvin Gaye. Ehhh... Chapeau dat hij die (5) sterren heeft verdiend, maar een Marvin Gaye onttroont niemand.

 Nou ben ik geen sterrenkundige.  Een ster zijn- er een verdienen- daar zit een behoorlijk verschil tussen. Sterren staan op afstanden van enkele tot wel duizenden lichtjaren van ons vandaan. Nou is dat wat overdreven, maar het oeuvre dat Marvin Gaye ons (31) jaar terug heeft nagelaten, is goud waard. Misschien dat  D' Angelo ooit een keer in de buurt van brons of   zilver komt.  Vergeet niet dat Marvin Gaye (2) Awards heeft gewonnen.  D' Angelo  gaat  ooit net als Marvin Gaye  de andere zijden van de sterren aanschouwen- alleen vrees ik niet als ster. Ik zie hem dan  opkijken naar Marvin als ster.

Tegen DWDD kan ik alleen nog zeggen: What'  s Going On?

Samba @ De Hallen

In eerste instantie was ik lyrisch enthousiast over De Hallen, maar uiteindelijk heb ik geconstateerd dat ik er naast zit. Het is te druk en iedereen is hip. Correctie: hipster is het nu hè. Ja, wat is een hipster? Je kent ze wel: van die 'zogenaamde' gasten/ dames op die retro sneakers & dito sportfiets. Ik vergeet bijna die broek die te dicht op de huid zit. De skinny... Krijgt dat kruis nog lucht? 
Ze hebben geen idee wat de waarde is van die sneakers waar ze op rondsloffen en die fiets waarmee ze voortrollen. Zolang ze maar hip- ster zijn hè?  Dan moet je ook naar De Hallen.  Kudde dieren!  De Hallen vind ik een mooi complex. Super retro! Retro heeft een bepaalde waarde, die kan ik goed inschatten.  Die hipsters zwommen nog ergens in een onderbuik toen ik met mijn Nikes & sportfiets de straat onveilig maakte. 

Het moge duidelijk zijn dat de hipster & ik niet door (1) deur kunnen.  Afgelopen weekend moest ik met hen( hipsters) door een deur. Dat was best te filmen: Ik ging naar de filmzaal voor Samba en die hipsters zochten elkaar elders in het complex op. Als een stel plofkippen op elkaar gepropt. Aan de plofkip hangt een naar luchtje. 

Samba is de nieuwe film van de regisseurs van Intouchable. Nou ga ik niet de recensent uithangen, want dat ben ik niet, maar Samba is grappig/ leuk. Ik had misschien te hoge verwachtingen door te hopen op Intouchable deel (2). Als het een poging was om Intouchable te evenaren, weet ik niet.  Als men Intouchable vertaalt, dan krijgt men een ander woord te zien: ontastbaar. Iedereen weet dat  ontastbaar niet binnen handbereik ligt. Hooguit dat men het probeert, maar uiteindelijk komt men bedrogen uit. Het begin en het eindpunt blijven hetzelfde: ontastbaar. Zouden de regisseurs dit ook hebben geweten bij het produceren van Samba?  

 Samba doet zijn naam eer aan: een snelle dans in een plot met de nodige gekkigheid, ziel & zaligheid op een stokje.  

Tjaaa... Altijd wat te zeiken hè? De plee is wel heel netjes @ De Hallen.

Kinderen boeke!

Laatst  zag ik een optreden van een bekende Surinaamse- band op het internet. Vaak genoeg treden ze op voor volwassen mensen. Die mensen schudden met die derrière  en heupen. In sommige gevallen wordt er ook geschuurd(droog neuken) Nooit heb ik dit gedaan.  Sta je daar als man- lekker droog en  stok- stijf... In het ergste geval een kleverige boxer....

Toen ik dat voor het eerst zag,  keek ik er van op. In mijn verbeelding zag ik hen al in hun Adem & Eva kostuum. Nu is het de normaalste zaak van de wereld. Althans het is hoe men normaal in deze setting interpreteert. Dat volwassen mensen zo dansen moeten ze zelf weten, maar als kids dat doen- dat gaat mijn verstand te boven. Niet zo lang geleden  zag ik  op het internet kinderen tussen de (4) en (8) jaar op een feest waar die  Surinaamse band speelde, losgaan. Ze deden grote mensen dingen(schuren)  Ik keek vol afschuw. Mijn opa of moeder waren geloof ik het beeld ingesprongen. Die heupen en derrière zouden alle kanten opdraaien-aangezwengeld door een riem.  Mijn lieve opa kon ook streng zijn. Sterker nog als er feest was, hield hij me boven. Hij zei: " je hebt beneden niets te zoeken. "  Mijn oma was daar wat soepeler in: zij wilde me graag op de dansvloer zien. Achteraf koester ik ambivalente-gevoelens jegens mijn opa: hij had gelijk om me te beschermen en aan de andere kant neem ik het hem kwalijk, want ik durf niet de dansvloer op. Ik ben te houterig.

Ik wist als kind dat er wat zou zwaaien als ik op de dansvloer zou schuren.  Dat snapt volgens mij iedereen. Althans dat dacht ik. Nee, integendeel: ik zag volwassene het dansen van die kids aanmoedigen. Het ergste vond ik dat volwassene het  filmde en op het internet plaatste. Waarschijnlijk dat zij een nieuwe morele- kompas hebben en ik een oude.  Is de opvoeding van tegenwoordig zo veranderd en was het vroeger beter? De normen en waarden zijn denk ik helaas aan het  vervagen.

Het moge duidelijk zijn dat hoe die kids dansen niet kan. Ik ben niet hun voogd of pa die ze dat met harde hand bijbrengt. Gelukkig voor hen en mij, want het zou voor ons slecht aflopen: het kind het ziekenhuis in en ik waarschijnlijk ontheven uit de ouderlijke macht. Nou is het gemakkelijk om die kids met rake klappen en een speech het een en ander bij te brengen, maar die ouders zijn de boosdoeners. Die kids hebben het van de ouders of ouder iemand meegekregen. Waarschijnlijk is het met de paplepel ingegoten. Anders kan ik het niet verklaren. Schandalig!  Die kinderen kunnen volgens mij net van (1) tot (10) tellen. Als ze het alfabet beheersen betwijfel ik. Misschien wel, maar alleen op de beat van.... Hopelijk lezen die ouders dit en komen ze tot inkeer. Anders ben ik best bereid tot een speech.

 Mocht ik ooit kids krijgen dan weet ik dat ik die paplepel anders ga gebruiken. Mijn kroost zou   de dansvloer op mogen, mits dat bij dansen blijft. Begaan ze een overtreding, dan begaat mijn riem ook een overtreding.

(24) jaar achteruit

Voor Studio Sport weggerukt, ik kreeg de telefoon in mijn handen gedrukt. 

Luisterend naar het bericht werd de grond onder mijn voeten  weggevaagd. 

Ik was totaal overrompeld door dit onheilspellend verhaal. 

Mijn zuurstoftank en ik vormden ff geen eenheid.

Was het je bestemmning, een ongeval, moord of gewoon domme pech?

 Te moeilijk om te bevatten: jij voor altijd weg. 

De dagen die  daarop volgden, leken een lange nacht. 

 In mijn gedachten was ik nog aan de telefoon hopend op een hoopgevend  bericht. 

Nee, niets was zichtbaar noch hoorbaar....

De voor -en achtergrond leken uit mijn nabijheid gestompt. 

Als een vehikel vol met gebreken denderde ik voort.

 Een paar dagen geleden hadden  de achteruitkijkspiegel en ik  elkaar bekeken. 

Mooie en vrolijke momenten zijn na al die jaren blijven steken. 

Digitale- slagerij

Wie kent ze niet? Ik noem er een paar: Badoo, Tinder, Zoosk en Lexa.  Het zijn van die sites zijn waar men aan een date/ eega of bootycall kan komen. Iedereen kan er dus aan zijn trekken....  Zelf  geloof ik niet dat ik daar mijn aanstaande vrouw tref. Tjaaa... Hoe serieus moet je hen nemen? Sommigen willen te snel:  hebben het  al over samen wonen of zijn op zoek naar een donor voor het nageslacht.  Men heeft  elkaar nog niet eens in levende lijve gezien,  maar heeft het over de toekomst. Best raar toch of ben ik nou gek? 

 De digitale weg is sneller, maar is het werkelijk realistisch?  Sommige foto' s zijn  van jaren terug en worden gebruikt om te scoren. Ff die buik wegwerken of de tand des tijds is vertraagd: de leeftijd en foto passen te  perfect bij elkaar. Een plaatje om te zien op het scherm, maar in levende lijve slaat men een modderfiguur. Lang leve Photoshop. 

 Vaak  noemde ik die sites een digitale slagerij. Als ik zag hoe de dames zich daar etaleerden: Sommige mooi aangekleed en anderen hadden minder om het lijf-  het schaarse textiel soms in beeld...  Die veegt men  gewoon weg of voor de grap klikt men op ja en wie weet, kan men in rap tempo horizontaal aan het werk met de nodige stereo-  klinkend vanaf de Hästens.

In tijden dat ik geen club bezocht of behoefte had aan vrouwelijk gezelschap, heb ik weleens gedate via zo' n site. In sommige gevallen rende ik naar de spiegel. Kijken als er nog wat uit mijn neus te eten viel of om te kijken: ben ik dit nou?  Tja.. Geen klik, maar toch verlamd aan tafel zitten. Met de nodige wiskundige- precisie volgde ik dan de klok en maar hopen dat die wijzers sneller voortgingen dan normaal. Een eeuwigheid...  Soms had ik een leuk gesprek of dacht ik: een klik.  Dat bleek niet wederzijds, want vaak hoorde ik: " ik laat je wel weten." Ondertussen weet ik beter en betekent het:  niet leuk genoeg. 

Eerlijk gezegd weet ik niet waar men een serieuze partner vindt, maar in een club zie ik het ook niet gebeuren. Men maakt daar genoeg stappen op de dansvloer, alleen komt men toch stappen tekort om de stap te maken naar serieus. Uit eigen ervaring bleef het bij daten of werd het  net niet meer dan een paar keer wat  warmer tussen de dekens. Genoeg diepgang, maar uiteindelijk bleef het hol... De korte verhalen, daar zit weinig in.  Die tijd ligt ver achter me. Ergens droom ik van een mooie romans. Een mooie romans bevat alles: samen- huilen- lachen- een gat in de lucht springen- en klimmen uit een diep dal.

Het lijkt me ook raar om aan familie en vrienden te vertellen dat je elkaar van internet  kent. Ik hoor weleens van die verhalen dat die mensen elkaar via het internet kennen. Voor de vorm wens ik hen het beste, maar ik heb daar geen vertrouwen in. Ik geloof meer in het spontaan treffen van een dame. Niet zoeken, maar  elkaar ergens tegenkomen. Nee, niet dat geforceerde gedoe als keurslager het net op: een paar foto' s keuren en dan... 

Laatst kwam ik spontaan iemand tegen op de markt. Veel raakvlakken, maar uiteindelijk had mevrouw het te druk. De keer daarvoor was het in de gym, maar die mevrouw had volgens mij een dubbele agenda. Tijdens de pauzes van de work- outs moest en zou mevrouw haar telefoon inzien. Zou iemand hebben gereageerd op Tinder of Badoo?  Als ik met haar wilde afspreken,  gebruikte ze frequent  de zin: " ik laat je wel weten." In mijn verliefdheid had ik haar een kaart gestuurd en een gedicht. Blijkbaar ben ik nog van de oude stempel.  Wie schrijft er nog een gedicht of een kaart? Dat is toch van de prehistorie. Nu vraagt men naar: Ping of WhatsApp. Ik vind een belletje directer- al dat typen om te peilen- daar word ik getikt van.  

 Als man heb ik het geluk dat mijn biologische- klok geen haast heeft. Het kan altijd nog-  als het niet gebeurt- vind ik dat niet erg.  Ik zeg altijd: ' be happy met of zonder partner. ' Na dit te hebben geschreven, heb ik een zwak moment: zal ik weer een account aanmaken op een daitingsite ? Not!  Ik heb geen idee, maar misschien is die mooie romans een droom.