Digitale- slagerij

Wie kent ze niet? Ik noem er een paar: Badoo, Tinder, Zoosk en Lexa.  Het zijn van die sites zijn waar men aan een date/ eega of bootycall kan komen. Iedereen kan er dus aan zijn trekken....  Zelf  geloof ik niet dat ik daar mijn aanstaande vrouw tref. Tjaaa... Hoe serieus moet je hen nemen? Sommigen willen te snel:  hebben het  al over samen wonen of zijn op zoek naar een donor voor het nageslacht.  Men heeft  elkaar nog niet eens in levende lijve gezien,  maar heeft het over de toekomst. Best raar toch of ben ik nou gek? 

 De digitale weg is sneller, maar is het werkelijk realistisch?  Sommige foto' s zijn  van jaren terug en worden gebruikt om te scoren. Ff die buik wegwerken of de tand des tijds is vertraagd: de leeftijd en foto passen te  perfect bij elkaar. Een plaatje om te zien op het scherm, maar in levende lijve slaat men een modderfiguur. Lang leve Photoshop. 

 Vaak  noemde ik die sites een digitale slagerij. Als ik zag hoe de dames zich daar etaleerden: Sommige mooi aangekleed en anderen hadden minder om het lijf-  het schaarse textiel soms in beeld...  Die veegt men  gewoon weg of voor de grap klikt men op ja en wie weet, kan men in rap tempo horizontaal aan het werk met de nodige stereo-  klinkend vanaf de Hästens.

In tijden dat ik geen club bezocht of behoefte had aan vrouwelijk gezelschap, heb ik weleens gedate via zo' n site. In sommige gevallen rende ik naar de spiegel. Kijken als er nog wat uit mijn neus te eten viel of om te kijken: ben ik dit nou?  Tja.. Geen klik, maar toch verlamd aan tafel zitten. Met de nodige wiskundige- precisie volgde ik dan de klok en maar hopen dat die wijzers sneller voortgingen dan normaal. Een eeuwigheid...  Soms had ik een leuk gesprek of dacht ik: een klik.  Dat bleek niet wederzijds, want vaak hoorde ik: " ik laat je wel weten." Ondertussen weet ik beter en betekent het:  niet leuk genoeg. 

Eerlijk gezegd weet ik niet waar men een serieuze partner vindt, maar in een club zie ik het ook niet gebeuren. Men maakt daar genoeg stappen op de dansvloer, alleen komt men toch stappen tekort om de stap te maken naar serieus. Uit eigen ervaring bleef het bij daten of werd het  net niet meer dan een paar keer wat  warmer tussen de dekens. Genoeg diepgang, maar uiteindelijk bleef het hol... De korte verhalen, daar zit weinig in.  Die tijd ligt ver achter me. Ergens droom ik van een mooie romans. Een mooie romans bevat alles: samen- huilen- lachen- een gat in de lucht springen- en klimmen uit een diep dal.

Het lijkt me ook raar om aan familie en vrienden te vertellen dat je elkaar van internet  kent. Ik hoor weleens van die verhalen dat die mensen elkaar via het internet kennen. Voor de vorm wens ik hen het beste, maar ik heb daar geen vertrouwen in. Ik geloof meer in het spontaan treffen van een dame. Niet zoeken, maar  elkaar ergens tegenkomen. Nee, niet dat geforceerde gedoe als keurslager het net op: een paar foto' s keuren en dan... 

Laatst kwam ik spontaan iemand tegen op de markt. Veel raakvlakken, maar uiteindelijk had mevrouw het te druk. De keer daarvoor was het in de gym, maar die mevrouw had volgens mij een dubbele agenda. Tijdens de pauzes van de work- outs moest en zou mevrouw haar telefoon inzien. Zou iemand hebben gereageerd op Tinder of Badoo?  Als ik met haar wilde afspreken,  gebruikte ze frequent  de zin: " ik laat je wel weten." In mijn verliefdheid had ik haar een kaart gestuurd en een gedicht. Blijkbaar ben ik nog van de oude stempel.  Wie schrijft er nog een gedicht of een kaart? Dat is toch van de prehistorie. Nu vraagt men naar: Ping of WhatsApp. Ik vind een belletje directer- al dat typen om te peilen- daar word ik getikt van.  

 Als man heb ik het geluk dat mijn biologische- klok geen haast heeft. Het kan altijd nog-  als het niet gebeurt- vind ik dat niet erg.  Ik zeg altijd: ' be happy met of zonder partner. ' Na dit te hebben geschreven, heb ik een zwak moment: zal ik weer een account aanmaken op een daitingsite ? Not!  Ik heb geen idee, maar misschien is die mooie romans een droom.