one day @ the Hema

Zaten ze weer. Die twee. Wie kent ze niet- die twee opa' s- het boegbeeld- van de Hema? Links voor -tegen het raam aangeplakt- gezeteld aan het tafeltje- wit gekleurd. tegen het raam hoor ik wat gekletter en zie ik wat gespetter. Een buitje die om de hoek komt kijken. Vanuit de lucht komt een duif met een windvlaag van een 747 aanzetten. Zij zmaakt een landing onder een afdak, want zij voelt zich vogelvrij in dit hondenweer. In haar snavel heeft ze iets lang- bruins dat haar enigzins bedekt- het lijkt op: een drol.

Op geven moment word ik afgeleid door de blikken van die twee opa' s. Die blikken van hun beroeren elkaar. Ze hoeven niet meer van gedachten te wisselen, want ze kunnen elkaar lezen. Gekibbel over Ajax bepaalt steevast het gesprek: " Het was weer niet groots gisteren, maar desonks een gat van zes punten met de concurrentie geslagen. " Ik kijk hen beiden op de vingers en zie er geen ring omhangen. Zijn ze niet getrouwd? Vaak genoeg zie ik ze in het gezelschap van elkaar, maar nooit met een vrouw. Als er een van hen aanwezig is, is het wat rustiger. Geen gelul over Ajax of over dat maandelijks bedragje waar je niet je reet mee kan krabben. Het enige wat je dan hoort: is geroer in het bakkie pleur. Een mix in het gesprek van Ajax en het lullig bedragje is het praten op zijn Amsterdams over: wijven waar ze een allergie, maar ook een antrekkingskracht voor hebben. Ik snap er niets van. Ze hebben het over wijven, maar misschien zijn het twee- vieze- oude- mannetjes. Beiden hebben ze een dikke- bedekking aan de bovenkant van hun uitlaatklep. Misschien wonen ze al jaren samen. Wie zal het zeggen?

Verderop zit een blaaskaak met twee anderen. Dagelijks in de clinch met de cliches. Hij blaast wat in de ruimte en zorgt voor wat opschudding, maar het gaat geen kant op! Op gegeven moment overheerst het gekletter van buiten het gelul in de ruimte. Het gekletter wordt omgevormd tot gebeuk. Het lijkt Benny Jolink met die band vol herrie. Zo erg zelfs dat het raam ervan gaat kraken, maar het breekt niet- het is echt Hema.

Te midden aan het raam heeft de buurvrouw met haar kroost plaats genomen. Haar grijzige man met kale kop oogt begin vijftig. Samen hebben ze twee jochies van vier en zeven. Ze hebben het niet breed, maar vandaag laten ze het breed hangen. Iedereen een stuk taart en een drankje. De kleinste heeft moeite met zijn stuk taart. Zijn papa helpt hem een handje: de taart vliegend als een vliegtuig of als een trein die zich richting zijn schuif dendert. Gelukkig zijn het kleine brokken, want het is anders niet te behappen. De kleinste lacht en geniet en zingt: " hiep hiep" Ja is er een jarig.

Achter me zitten twee dames. Types a la milf en cougar. Nog even en ik zit achter hen aan. De volwassen- rijpe -vrouw daar hou ik van. Geen gedoe met: "weet ik niet" maar ze kennen het leven en weten wat ze willen. Ze zitten  er al een tijdje. De wijzers strekken zich uit naar  elf uur. Het gereedschap om het ontbijt tussen negen en tien uur van€ 1,00 te verorberen ligt er gevloerd bij. De vork en het mes weten hoe het in de steel zit. Het theelepeltje nog niet, want die wordt keer op keer door twee gedeeld voor diverse bakken pleur. Wat een chaos - een slag in de rondte werken- de boel aanroeren, maar niet vooruitkomen. Nog even en het gereedschap duikt het bad in en wordt bestraald. De dames leken wel naakt, want alles gooiden ze op tafel: relaties, schoonmoeder- en pa, hun figuur, sporten, het dooie punt in de koffer, die af en toe op slot leek. Hun volgende vakantie en de verrichtingen van hun kroost voor het bord en zwemmen dat af en toe nergens op leek, maar soms ook een Abeeceetje. Pfff... Voor ik het wist, was ik op de hoogte van hun hele privéleven. Oja, de één heet Loes en ander Anais. Loes heeft het nog over scheiden, want ze is haar partner met zijn overwerk dat een spel is zat.

Precies voor me zie ik de slechtste Sharon Stone imitatie- downunder. Zo wijdbeens zat die vrouw voor me. Correctie: chick. Als er nog geen u- benen zijn, dan zijn ze bij deze geïntroduceerd: komt u maar. Zo provocerend er bij zitten, kan alleen maar solliciteren naar een ritje bij de zaaddrager. Kort gerokt, de benen mooi gebruind, haarloos opgedirkt en ff goed kijken, maar ik vermoed volgens mij een Brasilia wax of streepje. Zo stiekem kijken tussen de tafelpoten naar dat kleine gaatje tussen de andere poten. Een ding wel: bespieden, is spannend. Zelf checken dat jezelf niet wordt gecheckt. Dat moment vinden.
De kunst in zulke situaties is om: klein te blijven en niet groot te worden. Het bloed kruipt alle kanten op en neemt een vaart. Groot worden, kan altijd.

Plotseling voel ik iets op mijn bol. Ik kijk op en zie:padje af ook bekend als bajesmaf. Ken ik van de buurt. Hij was weer een tijd op vakantie. Ik ken hem niet anders dan bajesmaf of padje af. Al vanaf zijn twaalfde is hij van het pad af. Soms laat hij wat los en vertelt hij over de contacten die hij heeft leren kennen. Hij lacht en maakt een boksend gebaar en zegt: " big deal" Ik snapte die groet niet , want het leek alsof hij met me op de vuist wilde. Ik bied hem nog een drankje aan, maar voor ik het wist, was hij aan het rennen met de telefoon aan zijn oor en maakte een wuivend gebaar.

Vanuit mijn ooghoeken zie ik hoe een gozer zich inbeeldt in het spiegeltje van zijn vrouw die net naar de plee is gegaan. Hij drukt die kam voor ze de deur uitgaan nog ff in de spiegel. Kwestie van spieken als die sprieten goed zitten. Ff ook kijken in dat gat als er wat van die lepel en vork vastzitten.

De vloer kleurt mooi licht- schijnend als zon. Hier en daar wat vlekken, pitten en voetsporen- lijkt het bewolkt.  Mijn gedachten nemen een vaart met me. Zo erg dat ik diep in gedachten verzonken raak. Het komt niet door het verbeelden van de grond als lucht, wolken en zon, maar een medewerkster. Zij bedient de counter en neemt af en toe een paar tafels af. Haar strakke buik en de rest van haar figuur zo rond als de tafel. Gelukkig is een collega van haar ruim geweest met de tijd voor het broodje dat in de magnetron plaats moest nemen. Een rokerige lucht schudt me wakker. Het broodje is verbrand. De toiletjuffvrouw kijkt op en ik weet, nu moet ik gaan.

Nederland haalt bakzeil

  Het Ek is aan de gang dat moge duidelijk zijn. Nederland die  de boventoon zou voeren- Europees kampioen wordt  met een ego van heb ik jou daar. Inmiddels staan ze op het vliegveld om vakantie te vieren. Het zit erop voor hen. De bal is rond dus we kunnen alle kanten op.  In dit geval rollen we door naar het  overleg tussen de ACP - landen  en de EU.  De storm omtrent de aangenomen Amnestywet in Suriname leek in een guur  windje te zijn veranderd, maar onlangs sloeg het weer om in  zwaar weer:  er ontstond commotie over het plaats vinden van het overleg tussen de EU en  ACP- landen. De EU drong erop aan om het overleg gezien de Amnestywet niet in Suriname te laten plaats vinden, maar in   Frans- Guyana.  Daar zou de accomodatie beter zijn ten tijde van het EU en ACP top.   Als ik goed gelovig ben, ging het om een  unaniem besluit dat door de EU is genomen om het overleg niet in Suriname te laten plaats vinden. Unaniem besluit, me neus! Het lijkt me eerder dat Nederland de boel heeft opgejuit en dat er toen een beslissing is genomen.  Nederland zal er alles aan doen om Suriname te boycotten. Het inkt van de aangenomen Amnestywet is nog maar net opgedroogd en het decemebermoorden proces dat nog gaande is en de kou lijkt nog lang niet uit de lucht.  Saillant detail is dat Europarlementarier Toine Maanders. Toevallig een Nederlander.  Zo toevallig! Het volgende argument leverde:  de accommodatie zowel in kwaliteit als kwantiteit ten tijde van het overleg niet voldoet. Er zou  een dure tent gehuurd moeten worden voor het overleg. Europa kan nu alles behalve wat veel geld kost gebruiken. Ik begrijp Maanders. Er is crisis in Europa, dus de hand moet op de knip. Ik noemde het een argument, maar bombardeer het  alsnog tot een zwak excuus. Ruim van te voren is er een team van de EU naar Suriname afgereisd om de boel te inventariseren en toen gaf men groen licht.  Amnesty was nog niet aan de orde.  Volgens mij is een tent nog altijd goedkoper dan een hotel of conferentiezaal. Ik zie ze al voor me die bobo' s een haring de grond inslaan.  De tent veilig en strak,  simpel, makkelijk en ze kunnen los gaan.  Nog makkelijker is : een hangmaatje van omoe Snesie op de hoek. Kunnen ze dromen wat ze willen, maar het overleg vindt dertig november van dit jaar in Suriname plaats.   Dat men moeite heeft met Amnesty snap ik met mijn boeren verstand, maar dat Nederland elke keer verwijst naar:  Suriname en Bouters zonder de dialoog aan te gaan, snap ik niet. We kunnen moeilijk aan geveinsde  struisvogelpolitiek  doen. Ook dat snap ik. Er is destijds veel gebeurd en weinig uitgesproken. Als Nederland een zak met ongeboren zaad heeft, maakt ze van de gelegenheid gebruik en gaat ze de dialoog met Suriname aan.  Ik schets misschien hier een utopie, maar ik zie  de bobo' s  van Europa een linie vormen tegen Suriname en  Nederland die het voortouw neemt. Het zweet druipend van zenuwen al verschijnen en de blikken argwanend, maar meneer de  president:  "We schuiven alle ellende aan de kant, kunnen we business  bespreken, want dat is waar het omgaat en als laatste punt toch nog wat over Amnesty."  Na afloop is het  binnen een feest, maar buiten lijkt de sfeer  wat bedompt.

Nederland voor het tribunaal

Het bezigt me: zal ik de boel uit het stof halen, de rommel opruimen en de boel aanvegen? Ik begeef me met dit onderwerp op heel glad gebied. Het politiekdiscours is er een waarvan men per definitie niet vies van spelletjes moet zijn en over lijken moet gaan. Nou ben ik niet zo van de spelletjes, maar voor dit keer doe ik mee. Ik leg nu kaarten op tafel en deel uit: memorie! De kaarten zijn net als de stemming bedrukt met wat tekst en beeld van de jaren: 1980- 1982 in Suriname, alles op z’ n kop, de boel aan gort.    In 1980 schoof Nederland In de persoon van Kolonel Hans  Valk Bouterse naar voren om de staatsgreep te plegen.  Nadien verdween Kolonel Hans Valk uit beeld en werd het op z' n zachts gezegd: een bende.  Bouterse zei nog op een toespraak: " Zonder u ( Hans Valk) zou ik nooit tot bepaalde daden  zijn overgegaan."  Nee, Nederland heeft niets misdaan...Haha...Bouterse daar ligt de fout. Hij heeft vermoord en gedeald. Ik ga hier niet zitten oordelen over Bouterse en het zwarte beeld die de massa probeert neer te zetten. Genoeg daarover! Dat Suriname nu zo is, komt door Nederland. Bouterse als pop of pion en Nederland als dirigent in de coulisse. Nederland blijft alles schuiven in Bouterse zijn schoenen.  Serveer die eikel, maar af. Correctie: potentaat is het niet?  Nederland pleit zichzelf zo veilig.  Noem me recalcitrant, maar ik wil Nederland in beeld: Nederland pretendeert transparant te zijn, maar is alles behalve open en eerlijk. Er is een rapport opgesteld met de rol van Nederland tijdens de staatsgreep in 1980. Het rapport is staatsgeheim en wordt door speciale wetgeving  pas in 2060 vrij gegeven. Nederland  lijkt hiermee de dans te willen ontspringen, want zij lult door over: " Amnesty"  Nederland heeft blijkbaar genoeg te verbergen, want anders geeft ze dat rapport nu vrij. Stel je eens voor Nederland die aandeel heeft in de staatsgreep. Wat zal de internationale- gemeenschap  zeggen  van dat keurige landje waar alles op orde is? Helemaal stil bleef het niet,  want er zijn kamervragen  gesteld  over de rol van Hans Valk tijdens de  staatsgreep.  Verder dan  een reprimande  voor Hans Valk kwam  men niet. Prikken  tot aan de oppervlakte en we lullen nergens meer over.   Stel je eens voor dat er een enquêtecommissie toen of nu wordt  ingesteld om de onderste steen boven te krijgen? Nooit! Voor velen een raadsel, maar voor mij is het een feit: als je in de poep gaat roeren, gaat het stinken.  Waarom pas  in 2060 prijsgeven wat erin 1980 is gebeurd?  Laat me raden: Nederland wil het laten verjaren?  Nederland heeft bloed aan haar handen en in 2060 druppelt het nog, want misdaad verjaart niet. De bepalende figuren van de staatsgreep aanschouwen dan al jaren de andere zijden van de sterren. Er is niet eentje als laatste der Mohikanen die uit de school klapt. Lullig  voor het verwerkingsproces van de nabestaanden, maar allemaal zwijgend  het graf in-figurerend tussen de sterren en maan in. Als Nederland niets te verbergen heeft, geeft ze nu alles vrij.  Zo niet, zie ik haar graag voor het tribunaal. 

Stampotje/ ijscuypje

 Ik kan natuurlijk gelijk het ijs breken, maar dat is zo saai, daarom dit verhaal. Nou kan ik voor alles wel de toetsen strelen en zorgen dat die letters het papier oprennen. Van alles, een chaos, een gekte! Maar zoals je ziet wordt dit een ijskoud verhaal. Al een paar weken ben ik aan het aasgieren op de transformatie van boerenkool en appeltjes tot ijs. Elke keer als ik langs fietste, dacht ik: eindelijk ga ik ijs eten. Alles kon een voorteken zijn:  De engeltjes uit de hemel neergestreken om over de tong te pissen, de minirokken, de cabrio' s en een straaltje zon, maar alles bleek gewoon schijn. Ik zat nog te denken: zal ik inbreken en zelf dat ijs maken? Vandaag is het een feit de transformatie van appeltjes en boerenkool tot ijs. Mieters- de liters- de calorieën, al dat ijs! Ik zal weer veel dokoe er doorheen jagen en veel moeten rennen voor die wasbord strak- hangend aan mijn lijn.

Liefde(2)

Zo goed weten wat je wilt. Een klik hebben en zien dat het net niet lukt. Niet zomaar iets dat je kapt en droog nawuift. Hier kan je verhalen of boeken over schrijven, maar dat is niet te beschrijven:  Als je echt liefde voelt en je bent van plan om die rem los te gooien en je hart te geven en alles te delen. Misschien een mediator of in retraite met z' n tweeën ? In deze tijd liefde treffen is zoeken met een 600 watt lamp. Warm- veilig- in je comfortzone. Gebukt gaan - onder die lamp blijven hangen groot worden, maar groen blijven. De liefde die bang is en vast zit  veilig prikkeldraad een omheining. De liefde zal net als het prikkeldraad mooi zilver zijn, maar naarmate van tijd ervaring, ongeloof, en pech roesten.

Liefde (1)

Struinend naar de liefde.  Een mooie romans daar zit alles in: huilen, lachen een gat in de lucht een diep dal. Vechtend om een twijfelaar of toch maar een groot bed. Worden het er straks een, twee of vijf die ook meedelen en inspraak hebben? Allemaal vragen die straks  rijzen bij de eenwording.  Voor nu de leegte ff opvullen een poes van achter het raam of club volop met yoghurt.  Lekker horizontaal. Het eene zakje gevuld en het andere geleegd. Langs kaal, een streepje of boshaar. De kleintjes  -zwemmend- uitspugend-strak -in -een foedraal.  Een tekortkoming voor even bevredigd, maar de liefde is onbeantwoord en blijft een leegte.

Eyeworks onderschat ethiek(2)

Eyeworks onderschat ethiek (2)

Eyeworks dacht dat het zou werken: een snelle soap van mindere goede tijden. Andermans leed in beeld. Beroerd door blikken, misselijk in beeld. Wat draadjes die de boel bij elkaar houden en zien hoe de mensen door het oog van de naald kruipen. Het leven een risico hangend aan een zijden draadje. Kleine camera's die ons stiekem de ellende in de lens boren: karkassen, kids, volwassene die als onzindelijken het bed vol schijten. Krukken die zelf een loopje met ons nemen. De mitella die niet linksom, maar rechtsom een draai maakt. Cliniclowns kunnen het niet meer opbrengen om die smile in beeld te brengen. Geluk bij het ongeluk is er een chirurg die nog ethisch te werk gaat en knipt het format in tweeën.

Spoor bijster?

Laatst vernam ik dat mijn column niet veel onder deed dan een bandje dat pas begint. Het luistert nauw naar tromgeroffel. Of  een verpleger in opleiding die i.p.v. met een injectie met een speldje prikt. Nu ben ik op zoek naar het dwarse geluid waarmee ik alsnog een goede beat sla. Kop op! Hengelend en zoekend naar onderwerpen waar ik mee het inkt kan dweilen. Moet ik het dichtbij of breder trekken? Wordt het politiek of problematiek? Zuigend aan me pen, liefkozend  als ik op borsten zuig. Me pen stijf, er komt geen letter uit. Ik trek alles uit de kast eruit: Reve, het journaal, de bieb, De wereld draait door,  die trotse Pauw en die man in het wit, de kranten, de bladen en zelfs  die boy geen stijl uit Castricum  gun ik tijd. Ik druk en pers, maar er komt niets uit. Wordt vervolgd zoekend naar het dwarse geluid.

PSV

In het Zuiden daar schijnt meestal wel de zon en is het warmer dan de rest van het land. Alleen in Eindhoven daar is het de laatste weken donker, koud en kil. Ik zie aarde- donkere- wolken de zon bedekken. Man- op - man dekking!  Je ziet het aan de hele opstelling: mannetjes niet in hun nopjes, maar die het gras uit het veld rennen. Geen mooi resultaat in wegen of velden te bekennen. Aan de kant staat een grijzige man als laatste verdedigend en aanvallend uit de bus gekomen. Hij zoekt naar een paar woorden en blijft maar zoeken en zegt mij treft alle "blaam", maar zijn woorden kunnen niemand meer deren ook zijn excuses verwijst men naar het rijk der fabelen.  Het wachten is nu op Cocu en Faber. Hopelijk gaan de woorden er straks weer in als gods woord in een ouderling.

Eye Works

Vinger aan de pols! Ik wil met dit schrijven een vinger naar Eye Works wijzen. Ze dachten dat het zou werken: zieken en zwakkeren beroerd door de blikken- misselijk in beeld.  Zien hoe mensen door het oog van de naald kruipen of hoe de ogen stiekem de naald volgen. Dit zijn geen goede en slechte tijden. Even een soap met de nodige cliches en dagelijkse beslommeringen. Nee, dit is de realiteit: Genietend van andermans leed in beeld. Zie ik werkelijk de zieken in beeld of bevinden die zich achter de schermen? Vierentwintig uur leven en dood. Gelukkig heeft men moreel en bloedt het na wat minuten dood.

Ruben Rozendaal

Ruben denkt nu: "Ik zit op rozen", integendeel destijds al af-ge-daald. Hij bevindt zich in een diep dal. Door zich te mengen in een strijd die men alles behalve strijd kon noemen. Tachtig & tweeëntachtig een feit. Ik ga die vijftien niet nog een keer noemen. Ruben waarom nu pas praten? Vecht je voor lijfsbehoud of wil je schoon schip maken? Dit verhaal schudt, ruikt, het sinkt en bloed aan alle kanten. Pratend over het voelen van in de steek gelaten, je bloedbroeder en je kabel. Nu figuur je zognaamd als een kink in de kabel. Wie zegt dat wat jij nu verkondigt waar is? Nu acht je dat de rijp is. Aan de vruchten herkent men de boom. Jij hebt het over een boom die rijp is.

Job Cohen

Het loerend oog van de twijfel voordat de realiteit kwam kijken. Jij uit de kamer een feit! Dit is moeilijk te bevatten. Zo gewend aan het beeld: eminent en eloquent. Besturen als de beste, maar daar bij Twan en in de kamer was je slechts in beeld. Geen schim van wat je als burgervader deed. Zo niet op je plek, werd je tot "bedrijfspoedel" gebombardeerd. Scabreus, iets doen waar je niet goed in bent en toch je best doen. Debatteren, en besturen zijn twee aparte vakken. Gelukkig keek je op tijd in de spiegel en zei je tegen jezelf werken in de kamer en debatteren daar ben ik minder in. Soms kan men de beste of sterkste zijn, maar ook de beste of sterkste kan een verliezer zijn.

Slepend!

Stunts zijn je leven niet zeker, maar door een stunt de ander zijn pad bepalen die dood loopt. Die jonge gast krijgt het zwaar, want hij  sleept wat mee achter zich in zijn lange weg die hij nog moet vervolgen. Meeslepend!  Die nasleep van dat lijkt me het ergste. Het niet kunnen slepen!!! 

Elfstedentocht

Nederland bekent kleur: Nederland eindelijk wit. Voor sommigen een droom die uitkomt. Anderen beleven weer vertier aan dit weer, maar ondanks het witte jasje aan in de donkere dagen heeft Nederland geen kleur, want zwart en wit zijn geen kleur. Wit daar zit alles in en in zwart daar ontbreekt het aan. Bekijk het zwart- wit: Het kan vriezen, het kan dooien. Is dit een goede binnenkomer of zal ik gelijk het ijs breken? Het ging vriezen en werd ijzig koud. Minder vluchten of treinen slakkend met een omweg. De boel ontwricht. Uggs tot de knieën. De Woolrich, Canadagoose, handschoenen, sjaal, muts en ijzers. Allemaal aan op of om. Door dit weer werd Nederland bevangen door de kou. Zo lang koud. Rukt je uit je bio, maakt je: ziek, zwak, koortsig en misselijk. Ik geef niet over, moet er niets van hebben, al moet ik toegeven dat als ik buiten ben naar de eendjes luister. De eendjes en die tweeëntwintig koppen zijn bepalend als ie komt. Gek man: tweeëntwintig koppen en eendjes die het voor het zeggen hebben. Ze begeven zich niet op glad ijs en komen goed beslagen ten ijs. Bij de eendjes en de tweeëntwintig koppen daar ligt de bal. Iedereen daar buiten weet het zeker, de elfstedenkoorts wordt realiteit. Heel Nederland in de ban van. Uiteindelijk na lang schuiven en meten volgt het oordeel en die luidt ontluisterend: " Er komt geen tocht door de elf steden" Alles wat in no time was opgebouwd: de posten, podia, hoop en kraampjes zakken van ongeloof uit elkaar. Sneu allemaal! Nederland in een keer van koorts naar rouw.

Ajax vs Mounir

Ik zie de bui al hangen: De wolken pakken samen, donkere dagen,  Nederland op slot door de sneeuw,  me club delft weer het onderspit. Ajax verkeert in een depressie. Zo erg zelfs: de vlag hangt al halfstok. Van de week was er een straaltje zon. Licht aan het eind van de  tunnel. De vlag hing uit i.p.v. halfstok: Mounir naar Fiorentina. Geen camera, geen communique, maar eindelijk zou hij weer gaan ballen en zijn voeten in de punt het commentaar laten leveren. Dat was de bedoeling, maar  uiteindelijk liep het weer stuk. Lens, Mounir en Ajax wilde niet schikken. Het ging om geld. Geen gelijk spel, een verliezende of winnende partij. Dat geld een probleem is moge duidelijk zijn. Geld en spits een probleem, daarom voor elk probleem een oplossing: Kap nou over die beurs die genoteerd is en stop Mounir waar hij hoort in de punt. In de catacombe en het stadion hoorde men lange tijd  hard en duidelijk: "Johan of Louis?" Nu worden die namen niet eens meer gefluisterd, maar horen we: “haalt Frankie het einde wel?”  Hopelijk lezen Frank en Mounir dit en keuren ze elkaar de blikken weer waardig en zorgt Mounir vanaf komende zondag weer met springstof in de benen en Madame Jeanette in de tenen op het veld weer voor strijd in de zestien waar het omgaat winnen verliezen of een gelijk spel. 

Platje wordt bedreigd

 Tikken van alles wat. De vorige was politiek. Nu ga ik verder op wetenschappelijk gebied. De vragen  rijzen en de wenkbrauwen fronsen, daar heb je hem weer? Niet al te veel details, maar het volgende onderwerp heeft een behoorlijke ondertoon. Ik ga down under. Lekker kutten, lullen en zo. Niet schamen voor je schaamstreek, althans als je kaal bent. Door het kaal zijn, leidt Platje een zwervend bestaan. Platje is een zwerver. Neemt zijn intrek in plekken met overtollig haar: wenkbrauw, oksel en buik, maar uit wetenschappelijk bewijs blijkt: "dat Platje het best in de buurt van de kruis gedijt." Klinkt gek, maar Platje is een bedreigde diersoort. Voor menigeen die niet scheren, vormt het een bedreiging en is er mogelijk gehuisvest. Drijf niet op het scherpst van de snede, maar het mesje snijdt aan twee kanten, dus gasten en dames. Ik hoor verhalen: " als het niet netjes of kaal is, ga ik er niet overheen."  Streepje voor als het kaal  is en streep je af als het niet kaal is? We lullen nergens meer over en gaan ook niet zitten kutten over haar. Een ding wel door het waxen en scheren beleefd platje een onder-gang. Wat heet onder-gang als er zelfs daar geen leven is? Platje is aan het uitsterven en is straks alleen nog te zien als opgezet.

De fiets

Met je opvallende handschoenen aan het stuur, glijdend op de tweewieler.Jij bepaalt het tempo, want jij bent de motor. Beide wielen maken ruzie om een wheely. Uiteindelijk snakken ze beiden naar lucht. Kabbelen ze je met moeite voort omdat de schoonheid gezeteld te zwaar is. Zelfs de zadel schreeuwt: " dit is ondraaglijk" Een ding weet ik: een zwaluw maakt nog geen zomer, maar ik weet het zeker bij het zien van jou, alleen of in het gezelschap van je fiets, slaan we de lente over en is het zomer.

Emile Roemer

De hond blaft:  "vierendertig in de peiling."  Alles lijkt  in het normale leventje weer veilig en in de kamer  voelt men zich echt bedreigd. De tafels, microfoons, het grote scherm, de zetels en speakers vliegen door elkaar. Ik zie snel nog een plukje van Pias zijn haar. Zelfs het CDA & Christenunie vergeten die grote zijn naam en schreeuwen vragend: '' Shit, moord en brand?" Peetoom zit nu volledig met de handen in het haar. Agnes wilde de weg van Jan verder asfalteren, maar zag dat jij beter af was zonder haar, daarom staat ze aan de kant. Ja, jij bent een living legend. De straat en beeld gierig voor je naam. Over heel wat jaren druk  ik Tom en die leidt me via een weg naar je straat. Dan ineens schiet me je didactiek tijdens het doceren weer te binnen waarmee jij Nederland weer transparant, open, eerlijk en tolerant maakte. Ik haat namen, en weet dat je flegmatisch van aard bent, toch ga ik het beeld, figuur en de straat " Emile Roemer" noemen"

Kamp Z.....

Muren hebben oren. Ik weet dat ze horen en niet spreken, maar toch hoor ik ze, want de muren zijn gehorig. Nee, ik hoor geen stemmen, maar weet dat het met het humane in het Kamp- van - Zeist slecht gesteld is..... Zelfs de stemming is niet in de sfeer voor een goede stemming. Het bedrukte overheerst de stemming. Hier wat feiten om het nog maar een keer te benadrukke​n: Zieken, zwangere/ vrouwen, kinderen, mannen en gewonden. Als men al een wond had of niet, dan krijgt men die of het springt weer open van ellende en verdriet. Geen zicht op beter, noch recht van spreken. En al helemaal niet over juridische bijstand of medische zorg te spreken. Het Nederlands​ asielbelei​d luidt daarom ook: uitsluitin​g, oplsluitin​g en uitzetting​. Ik hoor nog na wat te hebben vertaald: " we zijn geen crimineel en hebben niets misdaan."

Eigen ik/ hoofd....

Heel gedoe om een hoofddoek. Wel verbieden of niet? Geen discussie. Al is het nou Fatima, Fathia of Bea. Het hoofddoekje zegt niets over geloven of niet, het is slechts een symbool. Zelfs mama had er een op en die geloofde in god, maar droeg hem toen het regende met pijpenstelen. Hee Pias, scheer je weg: uit de kamer! Doe eens normaal man! Waar lullen we over? Bea doet mee en daar gaat het om: meedoen met of zonder hoofddoek, maar verlies niet je eigen ik en geloof in jezelf, Winti,  De Messias,  God, Buddah of Allah.

Blikken die....

De twee glazen in het metaal dat op je snuitje zit, gaan net niet stuk. Ja, ze schrikken bij het zien van je blik. En die verraadt: heel wat. Geen blikken die doden, maar die liefde, schrander, diepgang en chil op me uitstralen.

O.C. r.i.p.

Daar zat ik afgelopen zondag, achterlatend in: zak en as. Eerste wat in me opkwam is dit fictie of echt? Geen idee, maar moeilijk te bevatten. Dit is drama! Jij voor altijd weg. Enige wat er over was van de zondag waren slechts de contouren. Niet dat mijn zondag niet gevuld was, maar na het horen van het bericht. Hulde de boel zich eerst in mist. Vervolgens zag ik uit de hoeken van mijn kijkers zwarte vlekken. De boel verduisterde. Ik zag geen steek meer voor ogen en liet spontaan steken vallen. Even geen connectie, geen stroom, dus ook geen licht. Geluk bij het ongeluk vond ik te midden van het duister een zekering. Eenmaal licht vond ik als eerste mijn geheugen terug: het uitzoeken van je karretje, samen @ Rias: roti of Djari baka eten, familie zaken of even Suriname bespreken, chillen bij jou met rood of wit in de glazen en een Frans-stokje aan de grachten of lekker chil in je crib. Geen idee hoe dit verder moet, maar jij bracht verandering te weeg en liet zien dat familie op zijn tijd best aardig kan zijn.

Honderd % wit!

Amen! Is er dan toch een god? Ik weet het niet. Het heeft er alle schijn van dat jij al negentwintig jaar niet goed zat in je vel. Destijds kon de rechter niet goed oordelen. Nu veroordeel jij jezelf. Je kon de tijd niet langer rekken. Geen inborst noch een bovenkamer en als je die al had, dan was die nooit bezet. We kunnen lullen wat we willen, maar als je als kale met kistjes aan lult over honderd procent wit....... Ja we hebben het hier over die moord op Kerwin Duijnmeijer. Nico, jij lulde over het verschil tussen zwart en wit, maar Kerwin was net zoveel mens als jij en ik.

I love Su!

Berucht om diverse zaken. Kijken en turen tot we paaaaars zien....
Ook al zou men er veel licht op schijnen, dan nog ziet men in de verste verte en te midden van duistere praktijken geen licht, laat staan een puntje. Deze gast heeft kloten en hij toont ze. Van de week baarde hij weer opzien: gratie. Nee dit is niet mijn wereld. Alle waanzin ten top. Het is de omgekeerde wereld: moordenaars, drugsdealers, roofovervallers en verkrachters voorwaardelijk vrij. Drie maal tien, maakt geen acht noch negen. Ik hoef niet in details te treden, maar de cijfers acht en negen blijven met of zonder opheldering voortleven. Hopelijk is het slechts de binnenkant van mijn ogen dat ik zie en ontwaak ik en kijk ik op mijn shirt en zie ik i.p.v. I love gratie, I love Su!

Beren deel **

Ik loop tegen dingen die niet gesmeerd lopen. Het ligt niet aan de weg. Nee, aan me schoenen geen poep.Het is er hobbelig, glad, maar niet slecht. Door het lopen op de weg kom ik geregeld beren tegen. Begin van ze te houden: dikke, kleine, lastige, maar ook grote. Ga zo door, noem maar op. Meestal als ik beren tegenkom, probeer ik te vluchten. Zoek me intrek in bomen. Soms ontkom ik en soms ook niet. Als ik niet ontkom, dan raak ik verstrikt in hun vel, vacht en klauwen. Het is al te laat. Beren zal men altijd tegenkomen. Zaak is om die beren tot kleedje te bombaderen. Zal ik die beren eens defieneren? Beren zijn mensen zoals u en ik. Ken veel beesten: hyiena 's, katten, ratten en slangen in de gedaante van beren. Toch hebben echte beren en ik meer een klik.

Oome Co

De koppen schudden allerlei woorden los: geen chemie, een solist en geen synergie. Voor Co een inkopper: conge! Co vernam niet via het scorebord wat de stand was, maar via de bladen. Ja, Co is er eerder een van open en direct. Binnen de lijnen, achter de lijnen op zijn strepen. Munsterman speelde een vies spelletje. Hij speelde de man i.p.v. de bal of was het een Schwalbe? Nee Munsterman, jij bent geen beeldig schoonheid, evenmin verdien jij een prijs. Blijf maar dromen, staar maar naar die schaal, want dat is je laatste prijs. Co, we zitten hier in Mokkum met een ingewikkeld bouwpakket. Wil je komen, want we weten dat jij dat als de beste kunt? Geen Noord/ Zuidlijn, maar wel iets met het uitzetten van lijnen.

Tristan, Peter & Arend

Tristan zag zwart voor ogen en de heleboel verduisterde. Zag en spraak met spoken. Een behoorlijke innerlijke strijd. Ja jij kreeg kortsluiting en schoot zonder blikken of blozen door naar rood. Het winkelcentrum is ff je schietclub, kleurt zwart, maar wordt ondergedompeld in veel rood. Samen met jou gingen er zeven zomaar ter ziele. Nee, dit is geen rechterlijke dwaling noch een reconstructie!!! Nooit meer ontmaskeren, verdedigen, aanklagen of onderzoeken. Hij baarde opzien: die twee van Putten, Nathalie, Joran, De Heineken ontvoering en Mabel.Peter jij begaat een misdaad. Peter dat jij straks niets meer doet, dat wordt ervaren als een straf. Nee Peter jij gaat niet pleiten. Zelfs meester Max kan je niet hiervoor vrijpleiten. Ook geen Arend meer die met zijn snavel de boel scherp stemt en zorgt dat de boel het oppikt. Nee Peter jij hebt geen waterdicht alibi, zien je niet meer met die dikke zes bij het plaatsdelict.

Manieren

Speelde van de week in een film. Het plot was simpel en goedkoop. De scene werd gespeeld tijdens mijn bakkie pleur en te midden van hen. Wie zijn hen? Hen daar zeg je U tegen. Hen spreek je met twee woorden mee. Hen spreek je nooit tegen. Wie zijn hen? Hen, dat zijn: oude- wijze- mannen met: baarden en grijze maanen. Meerdere malen had ik met blikken en woorden lopen herhalen dat ik niet van hun manieren was gediend. Daarom stuur ik hen een aanmaning en spreek ik met meer dan twee woorden: betaal nu simpel en snel d.m.v. vragen hoe het gaat en door hoi, doei of daag te zeggen.