O.C. r.i.p.

Daar zat ik afgelopen zondag, achterlatend in: zak en as. Eerste wat in me opkwam is dit fictie of echt? Geen idee, maar moeilijk te bevatten. Dit is drama! Jij voor altijd weg. Enige wat er over was van de zondag waren slechts de contouren. Niet dat mijn zondag niet gevuld was, maar na het horen van het bericht. Hulde de boel zich eerst in mist. Vervolgens zag ik uit de hoeken van mijn kijkers zwarte vlekken. De boel verduisterde. Ik zag geen steek meer voor ogen en liet spontaan steken vallen. Even geen connectie, geen stroom, dus ook geen licht. Geluk bij het ongeluk vond ik te midden van het duister een zekering. Eenmaal licht vond ik als eerste mijn geheugen terug: het uitzoeken van je karretje, samen @ Rias: roti of Djari baka eten, familie zaken of even Suriname bespreken, chillen bij jou met rood of wit in de glazen en een Frans-stokje aan de grachten of lekker chil in je crib. Geen idee hoe dit verder moet, maar jij bracht verandering te weeg en liet zien dat familie op zijn tijd best aardig kan zijn.