Elfstedentocht

Nederland bekent kleur: Nederland eindelijk wit. Voor sommigen een droom die uitkomt. Anderen beleven weer vertier aan dit weer, maar ondanks het witte jasje aan in de donkere dagen heeft Nederland geen kleur, want zwart en wit zijn geen kleur. Wit daar zit alles in en in zwart daar ontbreekt het aan. Bekijk het zwart- wit: Het kan vriezen, het kan dooien. Is dit een goede binnenkomer of zal ik gelijk het ijs breken? Het ging vriezen en werd ijzig koud. Minder vluchten of treinen slakkend met een omweg. De boel ontwricht. Uggs tot de knieën. De Woolrich, Canadagoose, handschoenen, sjaal, muts en ijzers. Allemaal aan op of om. Door dit weer werd Nederland bevangen door de kou. Zo lang koud. Rukt je uit je bio, maakt je: ziek, zwak, koortsig en misselijk. Ik geef niet over, moet er niets van hebben, al moet ik toegeven dat als ik buiten ben naar de eendjes luister. De eendjes en die tweeëntwintig koppen zijn bepalend als ie komt. Gek man: tweeëntwintig koppen en eendjes die het voor het zeggen hebben. Ze begeven zich niet op glad ijs en komen goed beslagen ten ijs. Bij de eendjes en de tweeëntwintig koppen daar ligt de bal. Iedereen daar buiten weet het zeker, de elfstedenkoorts wordt realiteit. Heel Nederland in de ban van. Uiteindelijk na lang schuiven en meten volgt het oordeel en die luidt ontluisterend: " Er komt geen tocht door de elf steden" Alles wat in no time was opgebouwd: de posten, podia, hoop en kraampjes zakken van ongeloof uit elkaar. Sneu allemaal! Nederland in een keer van koorts naar rouw.