Een poos terug deed ik de deur in Nederland dicht. Ik vertrok als een dief in de nacht, alleen mijn zus en wat vrienden waren op de hoogte waar heen. Met een mati tussen de wielen - die de nodige slijtage aan de A 10 aanbrachten- op naar Schiphol - door met die blauwe vogel en stalen neus- naar huis. Huh, naar huis? Met het vliegtuig? Ik vertrok naar Suriname. Voor sommigen is het op vakantie gaan en voor mij is het naar huis terug omdat mijn gevoel dat zegt. Ik woon inmiddels al 31 jaar aan de koude overkant van de plas. Sinds de laatste drie jaar steek ik elk jaar over. Het liefst zo lang mogelijk om te kunnen uitrusten en misschien nog meer om te oriënteren voor de remigratie.
Ik krijg elke keer de vragen en opmerkingen : "Ga je weer naar dat land op vakantie? Is er iemand dood of is het de liefde die roept? " "Er is niets te beleven daar" "Straks breekt de pleuris weer uit met het decembermoorden proces dat als een zwaard van damocles boven Suriname hangt." Als ik echt af zou gaan op wat er gezegd wordt, dan: breekt zelfs de beste glazen bol omdat er geen perspectief is. Men stelt ondertussen retorische vragen. Ik beschouw het als zwerf lawaai. Mag het wat zachter? Gelukkig weet ik beter en ga ik niet als velen van hen vanuit hun luie stoel geplakt- met de neus in de MacBook in die air - van alles roepen over al dat negatieve nieuws zonder eigen onderzoek te doen en het land te bezoeken. Het gekke is dat ze vaak ook nog een: I love Su shirt hebben. Ik vraag me af als ze echt van Suriname houden, want de liefde die heb je niet aan, maar dat zit in je hart. Vast een souvenier die ze hebben gekregen. Het zijn ook geen echte Surinamers. Niet dat ik weet wat liefde is, want liefde is….
Voor de liefde de grens oversteken, dat is niet mijn ding. Als het hier niet lukt, dan is er iets mis of het wil niet. Ik zeg altijd: be happy met of zonder. Het idee dat ik als mannetje met het vliegtuig voor de liefde oversteek, doet me denken aan die Europeanen die de boot hebben gemist en ergens in Azië met hun kleine op wat jongs duiken. Daar word ik niet vrolijk van. Is het een echte vrouw of was het vroeger een kerel ? Zo scabreus! Nou is het niet waar dat ik niet voor de liefde oversteek. " ik hou van m' n land, ik kan het wel opvreten." Als ik op Zanderij aankom, moet ik van vreugde dansen. Het begint al als ik boven aan de trap bij het vliegtuig sta- tot mijn voeten de grond hebben gestreeld. Waarschijnlijk de liefde die spontaan komt aanzetten. De Surinaamse warmte daar word ik mee overdonderd. Heerlijk! Dat stemt me goed omdat ik een tekort heb aan vitamine D. De winters zijn hier een feest…. Gelukkig dat het weer in Suriname veel goed maakt, want van de warmte van de familie daar loop ik niet warm van. Ik kan me de tijden van opa, oma en moeder goed herinneren. Ik kreeg echt een warm onthaal, huilen, brasa´s en geen afscheid kunnen nemen. Tegenwoordig is dat er niet meer bij. Nu is het een droge boks en: " Sa yu tja gi mi?" Ik moet er niets van hebben, want ik voel geen liefde.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten