Mijn familieverhaal leest normaal als een goede thriller. Echt een dikke pil waarin de meest gruwelijke verhalen al in een vroeg stadium van het boek zich afspelen. Ik kan er niets aan doen, want familie krijgt men en vrienden kiest men. Die vrienden zijn schaars. Op (1) hand zijn ze te tellen. Die ik op (1) hand kan tellen, zijn echt. Daar kan ik mee boksen of sparren, maar het komt goed. Dat zijn de echte. De meeste van hen ken ik al lang. Met familie heb ik dat niet. Heb te pas en te onpas met ze gebokst en ontwaakte dan net iets te vaak uit een knock-out. Mijn hersens kunnen dat niet meer bevatten. Ik ga familie niet uit de weg, maar ik houd het op een droge boks of houd ze op een veilige afstand om een handgemeen te voorkomen. Het is beter dan als ik ga natrappen of uitdelen. Dat trappen of het uitdelen, geloof het of niet, maar dat wilt niemand. Als ik uithaal, kan het fataal zijn.
Wordt vervolgd!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten