Op een mooie zondag stond ik op het Kwaku festival. U ziet het aan de naam Kwaku geen Kwakoe. What' s in the name? Mijn gehoor begaf het bijna. Niet echt snugger om mijn oordoppen te vergeten. Aptijt speelde het nummer: boeke boeke, a san na kabel. ( boeken- eenheid)
Op voorhand beschreef ik dat ik alle vertrouwen had in de nieuwe organisatie. De nieuwe organisatie: een tandem van Ketti Kotti en Uitmarkt. Alles wat ze voorheen hadden gedaan, liep op rolletjes. Wat kon er misgaan? Niets als men het mij zou vragen. De nieuwe organisatie veranderde de naam van Kwakoe in Kwaku. Begrijpelijk. Weg met het oude negatieve. Nieuw elan werd er aan het festival gegeven. Precies die boost die het nodig had.
Veel mensen die ik sprak waren toen niet te spreken over de nieuwe organisatie. Angstig dat het karakter van Kwakoe zou verdwijnen en dat er geen hond op zou afkomen omdat er euro' s moeten rollen. Ik begreep die reacties, maar dacht: eerst meemaken dan oordelen. Dat is wat ik een hoop van hen ook meegaf. Elke keer kreeg ik te horen:" ik ga niet, moet betalen."
De mensen die het hardst riepen dat ze niet zouden gaan, trof ik er die twee keer dat ik er ben geweest aan. Wat een lol hadden ze. Waarschijnlijk dat ze meerdere malen zijn geweest om de boel te keuren. Het sterk water stroomde door hun aderen en ze dansten erop los. De merengue en de bigi pokoe verdreven alle negatieve klanken die ik alvorens hoorde naar de achtergrond.
Het mooie van al die geluiden is: dat ik in die vier weken nergens in de media negatieve berichten heb gehoord. De jaren ervoor was er wekelijks wat negatiefs over Kwakoe te horen. Flagrante voorbeelden te over. Dat laten we voor wat het is.
Saillant detail: dat witte meiden de kassa beheerden. Ik kan dit alleen maar toejuichen. Voor heel weinig kop of munt naar binnen- in now time. Beter die witte meiden achter de kassa, want bij het plaatsen van mijn donkere zusters zou men sneller de bodem van de kassa zien. Voor sommigen klets ik uit mijn nek. Anders kan ik het niet verwoorden. De bandjes die als warme broodjes zouden verdwijnen voor: zus en zo... Van het bekende gehossel was er geen sprake. Blij toe!
Evaluerend kan ik alleen zeggen: Kwaku scoort punten. Er is een maar: het voetbal waar het vroeger allemaal mee begon, stond buitenspel. Dat had best meer aandacht kunnen krijgen. Helemaal achteraan verscholen. Geen luidspreker die aankondigde hoe of wat. Jammer!
Ik heb nog aan iemand die nauw betrokken was bij het organiseren, gevraagd wat hij ervan vond. Degene antwoordde: " een tien met een griffel." Zelf vond ik vanwege het buitenspel van het voetbal - een twee punten aftrek niet meer dan normaal. Een acht is toch meer dan voldoende?
Het nummer van Apijt echoot nog: "boeke boeke, a san na kabel." Dit is waar de nieuwe organisatie voor staat. Succes boeken door eenheid en organisatie.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten