Cubano

Hier op de hoek bevindt zich een sigarenman. Binnen resideert zich een bebrilde- grijzige-  man van middelbare leeftijd -tussen de kranten en tijdschriften. Ik heb geen idee wat zijn komaf is, maar tussen het ABN dat hij tracht te spreken, schemert wat Arabisch.  Als hij de toonbank bedient, is er wat ruimte tussen zijn uitpuilende buik en de kassa. Hij ziet er wat slonzig uit, en ruikt niet okselfris, maar hij verstaat zijn vak en bij hem is iedere klant koning. De kassa puilt deze tijd niet uit, maar ik begrijp dat hij zijn hoofd boven water kan houden. 

Het aangezicht van de sigarenman is niet fijn: afgebladderd verf en wat reclameborden die er verloren bijhangen.  Slechte reclame!  Een likje verf zou de sigarenman  niet misstaan. Gelukkig zorgen de  boys - die voor de deur hangen -voor wat fleur. Sommige van hen ken ik van de buurt of wayback:   Gijs, kleine- Ab, Mo, Jan, Danny, Ben, Murat en niet te vergeten Fritsie ritselaar. Ben is het opvallendst in het gezelschap: goed verzorgd,  altijd een zonnebril op, handen als kolenschoppen,  een blok beton, 1 meter 90 lang en bijna even breed. Hij schijnt alles te kunnen opruimen. Als er ergens herrie is, komt Ben langs- zijn reputatie is voldoende- dreigen hoeft vaak niet. Sommigen noemen hem een mandingo. Ik begrijp dat hij soms alleen zijn zonnebril afzet- met zijn priemende ogen weet hij het gewenste effect te sorteren. 

Ik zie Ben en de rest dagelijks hangen voor de deur van de sigarenman. Allemaal hebben ze hun expertise.  Ze zijn gewapend met minimaal (4) telefoons. Het schoolplein niveau van: proletarisch winkelen, inbraken en auto zonder sleutel lenen, zijn ze al lang ontstegen. Sommige van hen zie ik soms een tijd niet en dan verschijnen ze vanuit het niets.  Ik vraag nog: " Vakantie gehad ouwe?"  Vaak genoeg krijg ik te horen: " Ja, zoiets- de bed & breakfast -op staatskosten." Daarachter aan krijg ik een knipoog.  Ze hebben de sigarenman omgedoopt tot Cubano- een trefpunt waar het gebeurt.  Ik zie snelle gasten tussen  niet de goedkoopste wielen een pitstop daar maken om van gedachten of andere zaken te wisselen. Als er weer een auto is gestopt,  is er altijd een van het groepje die waakzaam om zich heen kijkt- vanaf zijn post overziet hij alles.  Stel je eens voor dat.... Wanneer ik het groepje zie staan,  groet ik van een afstand. Ik kan er niet tussen staan, want  ik heb er niets te zoeken. Vroeger stond ik weleens bij hen. Toen ging het vaak over oude koeien uit de sloot halen, maar nu gaat het om pakjes of containers met slappe witgoed. Nee,  ik heb geen zin in die bende. Als die auto' s hun pistop hebben gemaakt, vervolgen ze hun weg op de A10 met een gangetje van (80) km per uur, daarna drukken ze het rubber met meer dan (100)km op de teller over de wegen. In de zomer kan je de hitte mooi over het asfalt zien trillen. Terwijl ik dit allemaal aanschouw, bekommer ik me om de toekomst-  het neefje van de buren- net (15) jaar geworden. Af en toe praten we. Ik probeer hem bij te brengen dat hij zijn best op school moet doen, maar mijn poging blijkt tevergeefs. Hij praat over dokoes en hosselen. Zijn blik is gefocust op een hagel- witte -dikke- jongen rollend uit Duitsland. Hij roept: " buurman dikke wagi man."  Vervolgens geeft hij me een boks en verdwijnt op zijn Gucci patta' s richting zijn leeftijdsgenoten. Vanuit de verte zie ik  hem iets uit zijn schoudertasje halen.  Geen idee wat het is, maar als ik de reacties van zijn maatjes hoor, moet het iets van waarde hebben. Niet veel later hoor ik sirenes en zie ik hen voor hun leven rennen. Vanaf dien ben ik het spoor bijster. Ik kijk nog over mijn schouder, maar zie niets. De sirenes die met hun geschreeuw mijn gehoor op proef stelde,  zijn verdwenen in de luwte. Geen idee als het gevaar al is geweken, maar door de adrenaline verandert mijn sloffende pas in een snelle pas huiswaarts.  Gelijk als ik binnenkom, kijk ik op teletekst, maar ik zie niets. Niet veel later word ik opgeschrikt door zwaar geknal achterelkaar. Het hele circus met sirenes begint opnieuw.  Een dag erna verneem ik via de media  dat er een schietpartij is geweest met dodelijke afloop. Het neefje van de buren heb ik nooit meer gezien. Niemand durft te praten- zelfs de boys van Cubano niet.  Van hen krijg ik alleen te horen: " we willen nog niet de andere zijden van de sterren aanschouwen."